Eind april zijn ben ik afgereisd naar Midden Duitsland, naar Lichtenfels, om het eerste Duitse pagan metal festival van Duitsland bij te wonen. Ragnarok Festival. En wat een festival was het!
Van te voren was het duidelijk dat Sahg afgezegd had (jammer! Dit was een van de bands waar ik naar uit had gekeken), en dat Shining vervangen was door Helrunar. Er waren nog een aantal andere afzeggingen, maar die hadden voor mij geen betekenis, daar het toch om bands ging die mij niet trokken.

Dag 1: Negură Bunget, Kampfar en Enslaved

Op de eerste dag werd er door Bifrost afgetrapt. Voor mij begin de pret echter met Odroerir. Odroerir is, wat mij betreft, een van de meest interessante traditionele folk metal bands die op het moment actief is. Ze halen de inspiratie voor hun teksten uit de Germaanse mythologie, en in tegenstelling tot veel genre genoten gaan de motto’s “hard harder hardst” en/of “laten we zo bezopen mogelijk doen” niet op voor hen. Hun muziek is op cd vooral lieflijk en mooi. Live was dit echter niet het geval, en ergens ben ik er blij om! Odroerir’s muziek galmde door de zaal en klonk nog beter dan de laatste keer dat ik ze zag in 2009 (Dynamo, Light a pagan fire). De vrouwenzang van Natalie was loepzuiver en klonk prachtig samen met Fix en Stickel. Enige minpunt was dat het geluid niet goed afgesteld stond. Er ontstond veel te vaak feedback op de vocalen, dit is een probleem wat het hele weekend op bleef spelen.. helaas.

Odroerir werd opgevolgd door Bran Barr, een jonge Celtic/Normandic pagan metal band waar ik hele hoge verwachtingen van had. Hun debuut plaat “Les Chroniques de Naerg” had nogal wat indruk op me gemaakt, en Sidh schijnt ook een goede plaat te zijn. Echter, toen ik het gezelschap het podium op zag komen betrok mijn humeur al meteen. De stage outfits waren een bij elkaar geraapt zooitje, en dan druk ik me nog vriendelijk uit. Een niet-authentieke veel te lange kilt, 2 zogenaamd “middeleeuwse” tunieken gecombineerd met lelijke imitatie leren broeken en een Intertoys waardige maliënkolder. De muziek maakte me niet veel blijer. De viool stond vals, de drums waren rommelig en zelfs de vocalen, die ik een van de sterke punten vond op de debuut plaat, waren gewoonweg niet goed.
Daarbij stond de hele band, met uitzondering van de overenthousiaste zanger, als een stel zoutzakken op het podium. Erg jammer.

Na Bran Barr was het aan Alcest om mijn dag weer goed te maken. Ze openden met de eerste track van hun meest recente album, Ecailles de Lune pt 1, wat meteen ook een van mijn favoriete nummers van de band is. Ik werd vooral geraakt door het feit dat Neige’s live gitarist Zero de hoge vocalen voor zijn rekening nam, wat kan die kerel hoog! Helaas heb ik op geen enkel moment bij Alcest’s optreden kippenvel gehad, simpelweg omdat het geluid zo slecht ingesteld stond. Tir Nan Og bijv. was gewoon onherkenbaar geworden. Desalniettemin heeft het optreden me wel des te enthousiaster gemaakt voor 30 mei, daar Alcest dan het podium in de kleine zaal van de 013 betreed samen met Primordial en While Heaven Wept.
Iets wat ik als erg storend ervaarde tijdens het optreden was dat Catamenia al bezig was met hun soundcheck. De versterkers waren dus al ingeplugd en daar ze op pakweg 5 meter afstand van Alcest stonden te goochelen kon iedereen meegenieten.

Tijdens Catamenia zijn we gaan eten, en dus heb ik daar vrij weinig van meegekregen… Ik kan niet zeggen dat ik er rouwig om was, daar ze deels schuld hadden aan het feit dat ik niet van Alcest heb kunnen genieten. Battlelore heb ik helaas bijna gedurende de hele setlist gezien. Wat is dat een aanfluiting. Ik heb de hele interesse rond deze “symphonic metal band” met het iele zangeresje nooit begrepen, en dit gevoel werd door hun optreden op Ragnarok alleen maar versterkt. De gitarist was vergeten zijn gitaar te stemmen, Kaisa zong regelmatig ronduit vals en de muziek was simpelweg gewoon geen geheel, het leek van losse flarden aan elkaar te hangen.
Leuke sidenote is dat omstreeks het laatste kwartier van de set unaniem door het publiek “Helrunar!” gechant werd.. Ik was duidelijk niet de enige die niet gecharmeerd was van Battlelore, en die niet kon wachten op het optreden van Helrunar.

Voor Helrunar was het werkelijk een thuiswedstrijd. Ik heb het hele weekend de zaal niet zo vol gezien als bij deze band. Gave muziek en een goede performance. Graveworm vond ik niet echt boeiend.. De muziek was niet onaardig, maar trok mij persoonlijk niet.

Rond 10 uur betrad Kampfar het podium. Kampfar is een van de weinige bands die ik erg gaaf vind en nog nooit live gezien had voor dit weekend. Wat een ongelofelijke rauwe energie gaat er uit van deze band. Dolk en zijn compagnons speelden een ongelofelijk strakke set met zowel oude klassiekers als nieuwe tracks van “Mare”. Erg gaaf. Het viel me ook op dat dit een van de eerste bands was waarbij het geluid beduidend beter ingesteld was.

Ook Enslaved speelde een erg strakke set. Van het nieuwe album kwamen o.a. Ethica Odini en Giants voorbij. Giants is mijn favoriete track van de nieuwe plaat, en dus was ik behoorlijk in mijn nopjes omdat dit nummers voorbij kwam. Jammer genoeg stond het geluid, wederom, niet heel erg goed afgesteld, waardoor een hoop nuances die normaliter in Enslaved’s muziek te vinden zijn verloren gingen.

Ondanks dat zowel Kampfar als Enslaved een ijzersterk optreden weggaven was voor mij Negură Bunget de band van de avond. Ik heb er inmiddels geen enkele moeite meer mee dat Negru de band voortgezet heeft zonder Huppogrammos en Sol Faur, omdat de nieuwe line-up ook fantastisch werk levert. Er kwamen vooral nieuwe nummers voorbij, zoals Pamint en Dacia Hiperboreana, maar uiteraard mocht ook Hora Soarelui, dé klassieker van OM niet ontbreken. Ik had voorheen mijn twijfels bij nieuwe vocalist Fulmineos, maar hij brengt het er goed van af, vooral ten opzichte van Corb, die de lead vocalen van de laatste full-length cd Virstele Pamantului ingezongen had.
Ik hield mijn hart vast wat betreft het geluid, maar wonder boven wonder stond het bij dit optreden goed. (Dat mag op zich ook wel, daar ze zeker een kwartier aan het sound checken waren). Alle lagen van Negură’s muziek waren goed te horen, alleen Fulmineos’ vocalen stonden af en toe iets te zacht naar mijn smaak.

Dag 2: Agrypnie, Månegarm en Thyrfing

Op de tweede dag waren er maar bar weinig bands echt interessant voor mij. Ik ben o.a. gaan kijken bij Dalriada. Deze band uit Hongarije deed het op zich niet onaardig, maar ik vond het vooral een kloon van al bestaande bands zoals Arkona, Eluveitie en Finntroll; en als zodanig konden ze me niet boeien. Na Dalriada speelden Arafel en Adorned Brood. Beiden geen onbekenden voor mij, maar daar ik Arafel op cd niet boeiend vind (En Equilibrium met Helge Stang me live nogal tegen viel) en Adorned Brood op Black Trolls over Europe in Rotterdam er een potje van maakte ben ik daar maar niet bij gaan kijken…

De eerste band van zaterdag die ik interessant vond was Eis (Geist). Ik ben iets minder bekend met hun materiaal, maar live zetten ze een ontzettend goede show neer, die voor mij naar meer smaakte.

Daarna was het de beurt aan Agrypnie, wederom een band waar ik nog niet veel van gehoord had. Ik ben echter wel bekend met Torsten’s andere werk bij Nocte Obducta. Om die reden had ik, wellicht onterecht, hoge verwachtingen van Agrypnie.
Die verwachtingen hebben ze, goddank, helemaal waar kunnen maken. Agrypnie blies me letterlijk omver. Enorm strak gespeeld, goede vocalen (wat ik al verwacht had) en gave atmosferische black metal, die me bij vlagen een klein beetje aan Nocte Obducta deden denken, en zelfs aan vroege Dornenreich.

Valkyrja speelde na Agrypnie, en deed het leuk… Ze waren niet zo indrukwekkend als tijdens hun optreden in de 013 samen met Ragnarok (NO) (september 2010) maar desalniettemin goed. Ik kreeg nu en dan weer Watain vibes, maar dat is niet zo verrassend, daar het genre nagenoeg hetzelfde is. Het grote verschil tussen Valkyrja en Watain is dat Valkyrja de satans aanbidding achterwege laat op het podium.

De voor mij eennalaatste band van de avond was Månegarm. Dit was een van de bands waarvoor ik naar Ragnarok wilde. Ik heb ze slechts 1 keer live gezien, en dat smaakte destijds dusdanig naar meer dat ik heel erg uitkeek naar dit optreden. Goddank stelden ze me niet teleur! Van de nieuwe cd werden Mina Fader’s Hall en Nattsjal, Dromsjal gespeeld. Naar het schijnt speelden ze Nattsjal, Dromsjal voor het eerst, en daar was ik blij mee – daar het een van de sterkste nummers van de laatste cd is. Uiteraard kwam ook En Fallen Fader voorbij van hun populaire plaat Vargstenen.
Het viel mij vooral op dat de violist in een opperbest humeur was. Dit, ondanks dat de viool tijdens de eerste twee nummers niet hoorbaar was.

Een andere band waar ik heel erg naar uitgekeken had was Thyrfing. Een van de beste dingen die Thyrfing de laatste jaren gedaan heeft is het aannemen van brulboei Jens Ryden (voormalig Nalgfar). Man, wat heeft die kerel een strot! Daar het geluid bij Thyrfing niet denderend stond, heeft hij voor mijn gevoel het hele optreden echt gedragen op zijn stem.
Een van de weinige bands waarbij ik blij ben dat er weinig nummers van de “oude garde” gespeeld worden is Thyrfing. Ze speelden 1 track van Urkraft, en die werd behoorlijk verzwaard, en voor de rest kwamen er alleen maar nummers van de laatste 3 cd’s voorbij.

Thyrfing was voor mij een waardige afsluiter van een tof festival.
Of ik volgend jaar weer van de partij ben? Waarschijnlijk wel! Ondanks dat het geluid niet altijd even denderend was, hing er een gezellige en gemoedelijke sfeer (het is dan ook maar een “klein” festival), en de faciliteiten op de camping waren prima geregeld.