Dit jaar was het zondag 29 augustus tijd voor Dynamo Outdoor, locatie Begijnenplein te Eindhoven. Op een smerige regenachtige zondag vertrokken we richting Eindhoven. Even in de bus, en hoppa, daar lopen we dan in Eindhoven!

Waar vroeger Dynamo Open Air hét metalevenement van het jaar was, is in 2005 voor de laatste keer gehouden. In 2008 is Dynamo Outdoor opgezet met de bedoeling een gezellig, klein en gratis festival in het centrum van Eindhoven te houden. Sinds dit jaar moest er vanwege gemeentelijke druk entree betaald worden van een luttele 10 euro, waar je dan ook twee consumpties gratis erbij kreeg.

Opener was Makebelieve. Een blamage dat op het e-ticket Makebelieve niet aan elkaar stond geschreven, maar het gaat natuurlijk om hun optreden. Er waren nog weinig mensen zo rond 12 uur in de middag, en Makebelieve warmde het festival op. Helaas stonden er een paar trouwe fans vooraan, maar deed het zichtbaar weinig met het publiek dat op Dynamo Outdoor afkwam.

Vervolgens was het de beurt aan het ook Nederlandse Burn The Iris. Hoewel ik er nog nooit van gehoord had, werd ik omvergeblazen bij hun optreden. Wat een geluid, en vooral het stemgeluid van de frontman was prachtig.

Helaas heb ik weinig van Campus meegekregen, want een man heeft natuurlijk bier nodig. Van wat ik op de achtergrond hoorde kan ik hier niks slechts over zeggen. In de verte zag ik een krullenbol met een groen shirt de longen uit zijn lijf schreeuwen hetgeen prima uitpakte.

Toen kwam het Japanse Electric Eel Shock op het podium. Hoewel ik alleen de vrolijke hit Bastard kende die ze gelukkig ook live speelde hetgeen een leuk feestje opleverde heb ik me prima vermaakt met deze Japanners.

Toen brak mijn moment aan: Carach Angren betrad het podium. Tot mijn verbazing werden ze op het kleine podium geprogrammeerd, maar dat mocht de pret niet drukken. Het geluid was helaas wat aan de matige kant, maar met klassiekers als Carriage Wheel Murder en A Strange Presence Near The Woods van mijn favoriete album Lammendam was mijn dag weer goed. Helemaal geweldig was het trouwens om te horen dat ze een livegitarist hadden gestrikt. Nu kan ik helemaal niet meer wachten om ze nog ooit eens goed in een zaaltje te bekijken. Awesome!

En ja. Levensgroot hing er een backdrop van Onslaught. Het duurde even maar opeens stonden ze er. Killing Peace klonk over het terrein en het publiek kreeg er meer zin in. Later ontstonden er kleine moshpitjes hetgeen een leuk beeld was. Maar het noodlot sloeg toe en de regen viel met bakken uit de hemel. Rennen met je paraplu naar omgelegen café’s.

Aangezien het lekker warm en droog was in een café in de buurt heb ik van Gewapend Beton niks meekregen. Ik kwam pas halverwege Madball binnengesjokt. De eerste tonen snijden de moshpit-taart aan en velen gaan los op het Begijnenplein. Klassiekers en nieuw werk wordt gespeeld en langzaam droog ik weer op en kan ik weer genieten van waar ik voor kwam.

Na een hele tijd wachten komt het Finse Korpiklaani het podium op. Moeite hoeven deze heren niet te doen, want het publiek vind alles wat ze doen leuk. Opener Vodka doet het altijd leuk, maar helaas gebeurde waar ik bang voor was: geen interactie met het publiek. Alsof er een CD van Korpiklaani aanstaat, hoewel het geluid daar vele keren beter klinkt. Het klonk een beetje als een brei van geluid, een ‘wall of sound’ en dat gaat heel slecht bij Folk Metal. Na een nummer of vijf hadden we het wel weer gezien en er kwam weer wat regen opzetten. Tijd om naar huis te gaan, lekker warm en droog!

[nggallery id=1]

Wij willen Paul Verhagen van Achrome Moments hartelijk bedanken voor zijn prachtige foto’s. www.achromemoments.nl