Het intro Remnants is een beetje een tegenvaller. Ik prefereer meer dat een album vanaf het eerste nummer knalt. Maar met Asylum komen ze weer terug zoals alleen Disturbed dat kan. Simpelweg briljant! Vanaf dat nummer is het knallen geblazen.

Wat me ook vooral een fan maakt van deze band, is zowel het instrumentale als vocale werk. De songteksten zijn echt diep, er zit een echte betekenis achter, nummer voor nummer. Ik heb van zo goed als alle nummers genoten van Disturbed, van elk album. Dit is in Asylum ook het geval en dus hoor je meteen dat dit weer een heerlijk album is van Disturbed. Ishwilf is ook weer een heerlijke cover. Na Genesis (Land Of Confusion) is het de beurt aan U2  voor de cover. Ze maken het dan ook met deze cover meer dan waar.

Voordelen te over, maar nadelen kan ik bijna niet vinden. Het intro is wel een beetje slapjes en Crucified kan wat meer de Disturbed-pit hebben. Maar dat maken de overige 15 nummers meer dan goed. Zelfs de live versies imponeren me! Ik weet echt geen hoogtepunt  op te noemen. Dit album vermaakt me elk lied, elke minuut. Maar is dit uiteindelijk een vloeiende stijgende lijn in hun carrière of zal de lijn ver uitschieten naar boven? Commercieel zeg ik volmondig ja. Ze hebben dit album als een gek gepromoot. Van trailers tot videoclips, van opnamescènes tot teasers. Qua muziek zeg ik dat Disturbed flink omhoog gaat, maar Disturbed verrast misschien wel later in het jaar. Met een toer kunnen veel meer mensen denken dat dit album misschien wel het beste Disturbed album ooit is. 

De tijd zal het leren, maar mijn verwachtingen zijn overtroffen als een fan. Misschien zullen metalheads die nog nooit hiernaar hebben geluisterd, ook  ‘Down With The Sickness’  zijn. Dit is een echte zieltjeswinner, maar de gemiddelde fan kan weer genieten van de overtuigende Disturbed sound op Asylum. Na Living After Midnight (met een drumintro van Judas Priests’ Painkiller) kan ik alleen maar zeggen… pot-vol-koffie!!

Releasedatum: 31-8-2010 | Label: Warner Bros/Reprise Records | Myspace

Tracklist:

1.   Remnants
2.   Asylum
3.    The Infection
4.   Warrior
5.   Another Way To Die
6.   Never Again
7.   The Animal
8.   Cruficied
9.   Serpentine
10.  My Child
11.  Sacrifice
12.  Innocent
13.  Ishfwilf (But I Still Haven’t Found What I’m Looking For – U2 cover)
14.  Leave It Alone
15.  Down With The Sickness (Live) 
16.  Stricken (Live)
17.  Living After Midnight 

Vanaf het openingsnummer Criminal Minded hoor je meteen vooral de mix van punk en reggae terug. Van de hiphop hoor je vrij weinig en van de metal nog minder. Maakt dat dit nummer slecht? Nee. Ik als een Skindred fan kan dit zelfs waarderen. De mix tussen deze twee elementen werkt veel beter dan alles tegelijk zoals dit in Skindred gebeurt. En Benji’s stem komt nu veel beter uit de verf. Luister maar naar Respected en hoor zijn uitgebreide stemmogelijkheden. Dit klinkt als een mooie comeback!

Maar er zijn weinig albums die er zonder kleerscheuren uitkomen. Nothing To Say lijkt opvallend veel op Rage Against The Machine met alle geluiden, behalve de vocals. De live-versie van hun bandsong Dub War doet me ook vrij weinig. Het intro is wel apart, maar het voelt meer aan als een opvuller dan een serieuze track op dit album. Twee lichte dompers achter elkaar… Zonde. Maar met Crack komen ze weer heerlijk terug met hun heerlijke ‘jump da **** up’ muziek. Na mijn persoonlijke hoogtepunt Words Of Warning is het album al bijna afgelopen. Na Warning en Psycho System zit het feestje er al weer zelfs op

Naderhand was dit toch een album wat de elementen punk en reggae gebruikt. Dit is niet beter dan grote broer Skindred, maar wat maakt het uit? Dub War is weer terug en met dit album bevestigen ze dit. Meer van de metal kant? Neem Skindred. Meer de punk kant? Neem Dub War. Meer van allebei of ben je gewoon een fan van een van de twee? Neem gewoon simpelweg allebei! Als school weer begint, zal ik mijn Skindred-shirt aandoen en mezelf proberen te vermaken met de heerlijke tunes van Dub War die nog steeds door mijn hoofd galmen.

Releasedatum: 13-9-2010 | Label: Earache Records | Myspace

Tracklist:
01. Criminal Minded
02. Last Man Standing
03. Killing A Sound
04. Respected
05. Dub Over Now
06. Nar Say A Thing
07. Nothing To Say
08. Dub War (live)
09. Crack
10. Words Of Warning
11. Murder
12. Psycho System

11 nummers lang en 50 minuten speeltijd dat is wat Elvenking ons te bieden heeft op deze plaat. Met het vertrouwde Elvenking gevoel trappen we deze plaat af met het nummer Dawnmelting, snel, energiek, vrolijk, melodieus met de vertrouwde clean vocals. De niet al te gecompliceerde formule die altijd schijnt te werken. Een formule die we eigelijk op elk nummer op deze plaat tegenkomen met de nodige variatie om elk nummer iets eigens mee te geven. Met prachtige nummers als Possesion en Your Heroes Are Dead die de veelzijdigheid in deze formule prachtig demonstreren. En wat zou een melodische plaat zijn zonder de pareltjes van solo’s, nergens, dus ook deze zijn aanwezig. Zeer goed geïntegreerd met de trend van het nummer en toch ook weer op zich zelf staand.

Dus, wat valt er te concluderen over deze plaat?
Het is zeker niet je standaard plaatje, maar op hetzelfde moment wel weer een typisch Elvenking plaatje. Niet dat het erg is, de heren doen gewoon wat ze doen, en zijn er nog goed in ook. Ook al is de opbouw van de muziek veelal hetzelfde, er is wel degelijk variatie. En het belangrijkste, de plaat gaat niet vervelen na een paar nummers. Een zeer mooie plaat van Elvenking en een echte aanrader voor iedereen die wel eens wat anders wil dan je standaard power en/ of folk metal.

Releasedatum: 17-9-’10 | Label: AFM Records | Myspace

Tracklist:

En daar gaan we, het eerste nummer begint al met wat invloeden van de draaitafel, dit bevalt me wel tot nu toe. Beauty And The Freak hoort te doen wat elk album hoort te doen bij een openingstrack: Knallen!! Uitstekend nummer.

Met Revolution, Baby komt het commerciële nummer boven water. Ikzelf vind dit niet erg. Integendeel, dit nummer weet me van het begin tot het einde te boeien. Maar de twee vocalisten overstemmen elkaar in dit nummer niet altijd geweldig. Instrumentaal zit het wel snor met dit nummer.

My Own Life is het minder harde liedje van het album. Ik denk dat veel melodic death metal fans teleurgesteld zullen zijn met dit lied. Ikzelf ben geen fan en het liedje weet me te boeien, vooral omdat nu hun nieuwe vocalist zich in zijn eentje kan bewijzen. Maar dit is geen melodic death metal meer… Bij Miles Apart begint alles zo mooi, de nieuwe vocalist doet het goed. Instrumentaal zit het wel goed, maar het doet me niks, ik kan er niet uithalen waarom niet. Wel een aardig nummer om een keertje te luisteren, maar meer ook niet. Bij het nummer Plans Are For People is de irritatie compleet: Bij het rustige gedeelte komt de gruntvocalist ook om de hoek kijken. Dit irriteert me zwaar. Hét dieptepunt van het album.

‘Break The Day’ brengt me eindelijk weer ‘back in business.’ De vocalisten passen elkaar heel het nummer eindelijk aan. Geen hoogtepunt, maar helemaal geen dieptepunt. Lekker nummer om er even tussendoor te hebben.

Dan is het alweer tijd voor het laatste nummer. ‘We Rule The Night’ is een erg waardige afsluiter en geeft me van alle nummers het meeste gevoel van de melodic death metal. De heren en dame (lees: bassist) knopen er een mooi einde aan vast met dit nummer.

Het 4^e album van deze band is eentje waarbij ik dubbel op terug kijk. De eerste vier nummers hebben me echt te pakken, maar dan stort het stukje voor stukje in. Uiteindelijk heb ik er geen spijt van gekregen. Dit album zal vele fans elimineren, maar ook vele rekruteren.Maar het is nog geen In Flames of Soilwork. Ik vind het eerder een ‘metalcoreband.’ Ze kunnen zich ook nog niet aan bands als Bullet For My Valentine of Killswitch Engage meten, maar het is een mooi begin van een nieuwe start.

Releasedatum: 27-08-2010 | Label: Nuclear Blast Records | Myspace

Tracklist
01.   Beauty And The Freak
02.   Revolution, Baby
03.   Turn It Up
04.   My Own Life
05.   Burn This City
06.   Black And Blue
07.   Miles Apart
08.   Plans Are For People
09.   Leave Me Alone
10. Break The Day
11. We Rule The Night

Er bestaan vele serieuze Deathcore bands die ik zo nu en dan kan waarderen, maar dit Stigma weet door middel van hun humoristische horrorthema bij mij net dat ene te triggeren dat zorgt voor een positieve indruk. Zo nu en dan worden we getrakteerd op een portie stevige portie breakdowns, de nodige melodie, snelle drums, agressieve vocals en natuurlijk niet te vergeten de humor. Kijk alleen al naar die tracklist, hilarisch!

Vanaf Chop His Head Off! is de toon gezet. Agressief, maar zeker ook het hardcore-element zit er in verwerkt. Prove You Are a Man! blijft favoriet. Een mooie intro, lekker technisch en de schreeuw van mijnheer Stefano “Vlad” Ghersi klinkt sterk. Van begin tot eind wordt het niveau gewaarborgd, en dat vind ik altijd erg belangrijk.

Concerto For The Undead zal door vele Deathcore- maar ook Hardcorefans geapprecieerd kunnen worden. Hard, agressief, bruut, technisch en op z’n tijd ook humoristisch. Gaaf!

Releasedatum: 30-04-2010 | Label: Pivotal Rockordings | Myspace

Tracklist:
01. Chop His Head Off!
02. Prove You Are a Man!
03. …And They Died Happily Ever After!
04. A Monstrous Feeling
05. The Undertaker
06. What About a Terror Ride?
07. 3000 Years and Still Keeping It Real
08. A Grave Situation
09. Beat Me Maestro, Eight to the Dead!
10. Doctor Skeleton

Waar vroeger Dynamo Open Air hét metalevenement van het jaar was, is in 2005 voor de laatste keer gehouden. In 2008 is Dynamo Outdoor opgezet met de bedoeling een gezellig, klein en gratis festival in het centrum van Eindhoven te houden. Sinds dit jaar moest er vanwege gemeentelijke druk entree betaald worden van een luttele 10 euro, waar je dan ook twee consumpties gratis erbij kreeg.

Opener was Makebelieve. Een blamage dat op het e-ticket Makebelieve niet aan elkaar stond geschreven, maar het gaat natuurlijk om hun optreden. Er waren nog weinig mensen zo rond 12 uur in de middag, en Makebelieve warmde het festival op. Helaas stonden er een paar trouwe fans vooraan, maar deed het zichtbaar weinig met het publiek dat op Dynamo Outdoor afkwam.

Vervolgens was het de beurt aan het ook Nederlandse Burn The Iris. Hoewel ik er nog nooit van gehoord had, werd ik omvergeblazen bij hun optreden. Wat een geluid, en vooral het stemgeluid van de frontman was prachtig.

Helaas heb ik weinig van Campus meegekregen, want een man heeft natuurlijk bier nodig. Van wat ik op de achtergrond hoorde kan ik hier niks slechts over zeggen. In de verte zag ik een krullenbol met een groen shirt de longen uit zijn lijf schreeuwen hetgeen prima uitpakte.

Toen kwam het Japanse Electric Eel Shock op het podium. Hoewel ik alleen de vrolijke hit Bastard kende die ze gelukkig ook live speelde hetgeen een leuk feestje opleverde heb ik me prima vermaakt met deze Japanners.

Toen brak mijn moment aan: Carach Angren betrad het podium. Tot mijn verbazing werden ze op het kleine podium geprogrammeerd, maar dat mocht de pret niet drukken. Het geluid was helaas wat aan de matige kant, maar met klassiekers als Carriage Wheel Murder en A Strange Presence Near The Woods van mijn favoriete album Lammendam was mijn dag weer goed. Helemaal geweldig was het trouwens om te horen dat ze een livegitarist hadden gestrikt. Nu kan ik helemaal niet meer wachten om ze nog ooit eens goed in een zaaltje te bekijken. Awesome!

En ja. Levensgroot hing er een backdrop van Onslaught. Het duurde even maar opeens stonden ze er. Killing Peace klonk over het terrein en het publiek kreeg er meer zin in. Later ontstonden er kleine moshpitjes hetgeen een leuk beeld was. Maar het noodlot sloeg toe en de regen viel met bakken uit de hemel. Rennen met je paraplu naar omgelegen café’s.

Aangezien het lekker warm en droog was in een café in de buurt heb ik van Gewapend Beton niks meekregen. Ik kwam pas halverwege Madball binnengesjokt. De eerste tonen snijden de moshpit-taart aan en velen gaan los op het Begijnenplein. Klassiekers en nieuw werk wordt gespeeld en langzaam droog ik weer op en kan ik weer genieten van waar ik voor kwam.

Na een hele tijd wachten komt het Finse Korpiklaani het podium op. Moeite hoeven deze heren niet te doen, want het publiek vind alles wat ze doen leuk. Opener Vodka doet het altijd leuk, maar helaas gebeurde waar ik bang voor was: geen interactie met het publiek. Alsof er een CD van Korpiklaani aanstaat, hoewel het geluid daar vele keren beter klinkt. Het klonk een beetje als een brei van geluid, een ‘wall of sound’ en dat gaat heel slecht bij Folk Metal. Na een nummer of vijf hadden we het wel weer gezien en er kwam weer wat regen opzetten. Tijd om naar huis te gaan, lekker warm en droog!

Wij willen Paul Verhagen van Achrome Moments hartelijk bedanken voor zijn prachtige foto’s. www.achromemoments.nl

Melodie staat centraal op deze plaat. Opener Regnid is echt een nummer om op te dansen. Erg vrolijk, snel en het refrein gaat eens in je kop en komt er nooit meer uit. De zang is puur clean, geen grunts maar het doet niet echt powermetal-achtig aan. Het is precies Folk Metal, maar vergeet de fluitjes en toeters en bellen.

De hele plaat borduurt een beetje voort op dezelfde formule: progressieve (vrolijke) folkmetal. Toch krijg ik bij Feigdin Power Metal-gevoelens. Retesnel, snelle guitarpick en het zit op een melodische in elkaar die je vooral in Scandinavië vindt. Hoewel het allemaal klinkt alsof het al eerder gedaan is, weet dit Heljareyga mij toch op een bepaalde manier te grijpen en het hele album door te sleuren terwijl ik als ik de zoveelste vingervlugge riff of solo hoor ik niet enorm verrast wordt.

Heljareyga is een vrolijke verzameling tracks geworden. De nummers zitten goed in elkaar, het klinkt progressief en er is genoeg melodie en folk in te vinden. Fans van Tyr kunnen zonder problemen dit werk aanschaffen.

Releasedatum: 29-10-2010 | Label: Black Bards | Myspace

Tracklist:
1. Regnid
2. Heljareyga
3. Lagnan
4. Feigdin
5. Vetrarbreytin

Naar eigen woorden geïnspireerd door Soundgarden, Motorhead en Bolt Thrower maken deze mannen een combinatie van sludge, stoner en thrash metal. Al vanaf het intronummer blijkt dit wel te kloppen, de slugde/stoner zit er inderdaad in een traag, zwaar en ‘dik’ geluid, alsof je in een drapperige soep roert, helaas blijven de thrashy sounds weg.

Hoewel ik toch wel geamuseerd was door het veelbelovende geluid van intro Speaking in Tongues, viel mij op dat de vocals absoluut niet bij de stijl van muziek passen. De, zoals door een vriend van mij beschreven, Samson en Gert-vocals, die eigenlijk meer op semi-orgasmisch gekreun lijken werden na enige tijd zelfs extreem irritant. Na 2 nummers had ik het dan ook wel gezien, op slome wijze beginnen de nummers waarna ze een tikkeltje versnellen en dan komt de tergende, 3 minuten lange instrumentale outro die het tempo heeft van doom- of drone metal, vooral merkbaar in het nummer Sovereign.

Deze 1 uur en bijna 9 minuten durende plaat is naar mijn mening dan ook echt bedoeld voor de fans, zeker niet een standaard potje metal waar elke headbanger plezier aan zal beleven, daarnaast help de algehele monotonie van het album ook niet mee om er iets positievers op te zeggen dan dit.

Releasedatum: 09-08-2010| Label: Doomentia records | Myspace

Tracklist:
01. Speaking In Tongues
02. Mass Burial Punishment
03. Sovereign
04. Throats In Blood
05. Weight Of Coronation
06. Southern Beast
07. Brimstone Breath
08. Crushed And Dragged To The Swamp