Vidres a la Sang is een Spaanse metalband begonnen rond 2002. Zeer uitzonderlijk is dat er in het Catalaans gegrunt wordt. Het album bevat zes lange nummers, hetgeen waar ik van houd.

We trappen af met Som. Dit is Catalaans voor ‘wij’.  Het hele nummer heb ik geboeid zitten luisteren. Ik bewoog me nauwelijks, enkel in een wat sneller stuk waarbij er een glimlach op mijn gezicht toonde. In het begin komt het allemaal wat langzaam op gang, maar hoe verder we in het nummer komen des te hoger de kwaliteit wordt.

Policromia (Polychromie ) windt er geen doekjes om: meteen een linkse vol in je gezicht. 1 Minuut lang metal van hoog niveau. Het kortste nummer van het album, maar zeker geen slecht nummer. Er zit veel in: van tergend langzame stukken tot snelle gitaarsolo’s en prachtig drumwerk.

Esclaus de a Modernitat, Catalaans voor ‘Slaaf van de Moderne Tijd’ wat, geeft je niet alleen een linkse in je gezicht, maar een heel knokploegje ramt je kapot. Wat een brute agressieve intro is dit zeg!  De hele 10 minuten vervelen ze niet. Het gevaar van een lang nummer is dat het wat inzakt, maar dat is hier niet het geval. Vooral het einde spreekt mij erg aan: een zeer goede mengeling van goed op elkaar ingespeelde gitaren.

A’lombra (de schaduw) is gelukkig eens lekker iets anders dan de rest. Het is wat langzamer, en er komt zelfs een akoestisch klinkende gitaar bij kijken à la System of a Down. Een minpunt aan dit nummer is dat ik de grunts gewoonweg niet kan verstaan. ‘Joh, het hele album is in het Catalaans gezongen!’ Ja, maar vaak kan ik uit talen die ik niet spreek wel de woorden verstaan hoewel ik hun betekenis niet weet. En dat is hier dus niet het geval.

El Crit, Catalaans voor De Schreeuw, begint wat laf.  De 8 minuten zijn bijna voorbij en toch kom er niet in. Elk album heeft wel wat mindere nummers, en ik vind het ook totaal niet erg dat El Crit tegenvalt.

Dan zijn we aangekomen bij het langste en laatste nummer van de plaat, No Tornare a ser Jove (Nooit meer jong).  Dit bijna kwartier zit wederom vol met zware riffs en klinkt erg donker.  Halverwege het nummer zit er zelfs een kakofonie van geluiden in dat waarschijnlijk als rustpunt fungeert. Hierna gaat het nummer gewoon door. Het wordt zelfs wat technisch. Dit merken we aan de moeilijke drumpatronen. Persoonlijk vind ik de 13 minuten wat lang, maar toch durf ik hier geen negatieve dingen over te zeggen.

Som is een verassend goede plaat geworden. Een leuk nieuw element is natuurlijk de taal, het Catalaans, waarin alles gezongen is waardoor het wat interessanter wordt. Wel een minpunt is dat er bijna geen woord goed te verstaan is en dat het soms tergend langzaam gaat waardoor het nogal zwaar wordt. Overal word het gezien als Death/black metal, maar ik zou het eerder Death/black/dark/progressive metal noemen.

Releasedatum: 15 September 2009 | Label: Xtreem Music

Playlist:
1. Som
2. Policroma
3. Esclaus De La Modernitat
4. A L’ombra
5. El Crit
6. No Tornar A Ser Jove