Dat de Finse band Swallow the Sun het genre Death/Doom op kwaliteitsniveau bedreven was al langer evident, maar het is altijd weer spannend als een band van dit kaliber met een nieuwe langspeler op de proppen komt.

Het nieuwe werk, Emerald Forest And the Blackbird, dat afklokt op ruim 1 uur en 6 minuten, is een krap kwartier langer dan zijn voorganger New Moon, en met dit werk probeerde ik het de eerste luisterbeurt ook het meest te vergelijken: dit is een onmogelijke klus gebleken. Ondanks de overduidelijke voortzetting van een natuurlijke groei, en de vergelijkbare vocalen van frontman Mikko Kotomäki is er verder weinig wat lijkt op het in 2009 uitgebrachte New Moon. Het tempo ligt veel lager, en de heftige, dramatische momenten die StS altijd heeft geïmplementeerd in z’n muziek zijn veel meer verspreid, evenals korter. De cleane gitaarpartijen die eerder ook al te bespeuren waren zijn op Emerald Forest… een stuk dominanter geworden, en passen erg goed bij de atmosfeer die dit werk uitademt.

Het valt mij telkens op dat de riffs op dit album niet onderdoen voor die op New Moon of Plague of Butterflies, welke ook al uitstekend, misschien wel geweldig waren. De toetsen liggen ook lekker in de mix: geen dominante positie, maar tegelijkertijd behoorlijk onmisbaar. Waar ik mij van tevoren een beetje nerveus voor maakte waren de vocalen van Annette Olzon van Nightwish, die een paar keer hun intrede doen op deze plaat (vooral in het nummer Cathedral Walls). Ik ben absoluut geen fan van Nightwish, de periode dat ik dat apprecieerde ligt heel wat jaren achter me, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat haar aandeel erg ingetogen en in een juiste vorm gegoten is, het nummer staat niet in dienst van haar(waar ik bang voor was), maar eerder andersom. In plaats van een zwaar gefaald experiment is er een dynamisch samenspel ontstaan tussen Kotomäki en de van origine genesteld in Symphonic/Power Metal-vocaliste Olzon, wat mij in alle eerlijkheid toch wel verbaasd heeft.

Negatieve kanten van deze plaat proberen op te sommen is een grotere klus dan het benoemen van de sterke kenmerken, dat is ook wel eens anders. Een van de kleine aanmerkingen die ik op deze plaat heb, is dat sommige intro’s van nummers een intro hebben die je niet echt weten vast te houden, wat een kort verlies van het moment en atmosfeer teweeg brengt. En hoewel de meeste (hoorbare) lyrics erg oprecht en goed geschreven overkomen, zijn er ook een aantal “lines” die een tikje cheesy aandoen, maar ook dit is niet onoverkomelijk.

Al met al is het een erg meeslepende, uitmuntende, organisch klinkende plaat geworden. Highlights van de plaat zijn: Emerald Forest And the Blackbird, Hearts Wide Shut, en Night Will Forgive Us

Releasedatum: 01-02-2012 | Label: Spinefarm Records | Website

Tracklist:
1. Emerald Forest And The Blackbird
2. This Cut Is The Deepest
3. Hate, Lead The Way
4. Cathedral Walls
5. Hearts Wide Shut
6. Silent Towers
7. Labyrinth Of London (Horror Pt. IV)
8. Of Death And Corruption
9. April 14th
10. Night Will Forgive Us