Shining is een band waarbij ik me altijd een beetje achter de oren moet krabben. Enerzijds zijn ze muzikaal erg interessant, V:Halmstad uit 2007 is van een ongekend hoog kaliber, maar anderzijds heb ik helemaal niks op met Kvarforth’s praktisering van “nihilisme”, waarbij hij zichzelf open haalt, zijn fans live uitnodigt om zichzelf ook te mutileren, met zijn bassist zoent en zich zo nu en dan zelfs laat pijpen op het podium… Is dat artistiek, of nihilistisch? Het valt te betwijfelen.

De opvolger, VI: Klagopsalmer, werd in eerste instantie warm ontvangen, maar bleek uiteindelijk voor de fanbase toch teleurstellend te zijn. Begrijpelijk, want het zware wanhopige gevoel dat niks er toe doet op deze cd regelmatig niet nabij genoeg. Het te veel black n’ roll en niet genoeg Shining.

Dat VII:Född Förlorare (Geboren verliezer) een stap in de goede richting t.o.v. zijn voorganger is wordt meteen duidelijk bij de openingstrack. Förtvivlan, min arvedel (wat “Wanhoop, mijn erfenis” betekent) geeft me direct kippenvel. Het begint met een ruisend intro waarbij een meisje een lief liedje lijkt te zingen. Alle gevoel van warmte en liefde wordt meteen teniet gedaan als de mid-tempo black metal van Shining zijn entree maakt met Kvarforth’s karakteriserende stem die er zijn wanhoop overheen uitschreeuwt. Nihilistisch is het zeker: niets betekent iets. De akoestische passage halverwege het nummer belichaamt dit gevoel des te meer, geweldig. Het doet me erg veel denken aan Halmstad.

Alhoewel VII geen enkele “filler” bevat is er wel kwaliteit verschil. De opener is geweldig, en de tweede track, Tiden Läker Inga Sår (Tijd heelt niets/geen wonden), is het sterkste nummer op deze cd. Het akoestische gedeelte is zo doordrenkt van een wanhopige liefde voor de dood dat ik het er koud van krijg. Het feit dat Kvarforth zo duidelijk naast de noten zingt draagt hier alleen maar aan bij, en het doet me denken aan de emotie van“Låt oss ta allt från varandra” (van V:Halmstad), met name de breakdown met het huilende meisje. Erik Danielsson (Watain) heeft zijn vocalen bijgedragen aan dit nummer.

Shining blijkt diepgaander te zijn dan een leek op het eerste oog zou denken, en dit vooral vanwege de ridicule live act. Het thema van het nummer, samen sterven omdat dat nog het enige is wat over is in het leven, is een ultieme uiting van misantropie:

The wish to disappear is now much more acute
For where the beginning is where there is always an end
The time goes on, minute by minute
Fragments of myself trying to find their way out of me
Get out of me, into you (Engelse vertaling van het laatste couplet)

Werkelijk alles staat in het teken van de ongelofelijke wanhoop en neiging tot zelfdoding, zelfs de gierende, afgrijselijk goede gitaarsolo’s op “Människa O’Avskyvärda Människa” (Mens, verachtelijke mens) en Tillsammans Är Vi Allt (Samen zijn we alles) zijn deprimerend. De eerste is verzorgd door Christopher Amott, ook wel bekend van Arch Enemy.

Al met al heeft VII de teleurstelling van VI meer dan goed gemaakt. De cd is niet zo sterk als Halmstad, maar ik denk ook niet dat iemand dat na VI meer verwacht. Gave sidenote is dat Erik Danielsson van Watain niet alleen meegeschreeuwd heeft op het tweede nummer van de plaat, maar ook het artwork verzorgd heeft.

Releasedatum: 25-04-2011 | Label: Spinefarm Records | Myspace

Tracklist:
01. Förtvivlan, Min Arvedel
02. Tiden Läker Inga Sår
03. Människa O’Avskyvärda Människa
04. Tillsammans Är Vi Allt
05. I Nattens Timma
06. FFF