Er zijn maar weinig bands die zo consistent kwaliteit afleveren als Primordial. De eerste keer dat Primordial als een bom insloeg was met Spirit the Earth Aflame uit 2000, daarna braken ze definitief door met The Gathering Wilderness, vervolgens brachten ze To The Nameless Dead uit. Deze plaat wordt alom beschouwd als Primordial’s beste release to-date en is nu al een metal klassieker. “Hoe ga je dat overtreffen?” is iets wat ik me afvroeg in de aanlooptijd naar Redemption at the Puritan’s Hand.

Primordial raakt meteen de juiste snaar met de opener No Grave Deep Enough. Dit nummer had zonder meer op To the Nameless Dead kunnen staan, daar het dezelfde atmosfeer heeft als bijvoorbeeld Gallows Hymn. Je ziet bijna een gevallen strijder die weigert te sterven voor je. “Do you bring fear to the hearts of heathens / When your breath is upon their necks / And the Gods will not answer?” buldert Nemtheanga. Misschien is de soldaat niet stervende, misschien is hij de belichaming van de dood zelf. Frontman Alan Averill “Nemtheanga” heeft aangegeven dat het centrale thema van Redemption… de dood is, dus wellicht. Niemand ontsnapt er aan, uiteindelijk komt iedereen aan de beurt.

Een van de meest uitzonderlijke elementen in Primordial’s muziek is de opmerkelijke zang van frontman Alan Averill “Nemtheanga”. Hij is op zijn best op deze cd, melancholisch, onverbiddelijk en kei hard. Zijn stem is de belichaming van het centrale thema. Hij strijdt tegen de dood in Bloodied Yet Unbowed en lijkt te berusten in The Puritan’s Hand en Death of the Gods.

De laatste twee nummers zijn, mijns inziens, de hoogtepunten van de cd. Deze twee nummers zijn nog duisterder dan we gewend zijn van Primordial. The Puritan’s Hand gaat over de fascinatie die Nemtheanga heeft met de wens van de mens voor verlossing: “There is sickness in the soil / Nothing grows this side of Eden / Nor in the yearning abyss / That is all men’s hearts,” he writes vividly, adding later on, “Your confessions of worthless guilt are not your saving grace…Is the hell you find here not enough for you to find your redemption?”

Terugkomend op de vraag die ik aan het begin van de recensie gesteld had: hoe ga je in vredes naam het artistieke succes van een baanbrekende plaat als To the Nameless Dead overtreffen? Het meest simpele antwoord zou zijn: Niet. Het is zeker waar dat de impact die Redemption… heeft op de luisteraar lang niet zo groot is als To the Nameless Dead, maar dat maakt de plaat nog niet slechter. Primordial heeft zijn kunst verfijnd. De ware rauwe emotie waar de hele cd van doordrenkt is maakt Redemption at the Puritan’s Hand waardig als opvolger van het voorlopige hoogtepunt van hun carrière Het is een album wat moet groeien. Na een paar luisterbeurten wordt duidelijk dat het wederom om een meesterwerk gaat, wat wellicht na verloop van tijd misschien zelfs beter zal blijken te zijn dan zijn voorganger. En ondanks dat ze waarschijnlijk gedoemd zijn de underdog in het genre te blijven, hebben ze met deze cd mogelijk de beste plaat van 2011 uitgebracht, én de lat hoger gelegd voor genre genoten: No Regrets, No Remorse!

Releasedatum: 23-04-2011 | Label: Metalblade Records | Myspace

Tracklist:
01. No Grave Deep Enough
02. Lain With The Wolf
03. Bloodied Yet Unbowed
04. God’s Old Snake
05. The Mouth Of Judas
06. The Black Hundred
07. The Puritan’s Hand
08. Death Of The Gods