Je moet het Mikael Åkerfeldt en zijn muzikale kompanen in Opeth nageven, er zijn immers niet veel bands die met lange en complexe nummers zo’n populariteit weten te behalen. De band had een kleine schare fans, maar met Blackwater Park (2001) was de doorbraak naar een groter publiek een feit. Dit werd alleen maar verder uitgebouwd met Deliverance/Damnation (2002/2003), Ghost Reveries (2005) en Watershed (2008). Rond het verschijnen van Heritage, het nieuwe album van Opeth, staken steeds hardnekkiger wordende geruchten dat Åkerfeldt en co het roer stevig omgegooid zouden hebben..

Heritage is inderdaad een omslagpunt in de geschiedenis van de band. Mikael’s befaamde grunts zijn geheel afwezig en voor de rest zijn de invloeden uit de extreme metal ver te zoeken. Het lijkt er meer op dat de band massaal de omvangrijke vinylcollectie van Åkerfeldt ingedoken is en ze voornamelijk LP’s van Weather Report, King Crimson en Mahavishnu Orchestra hebben geluisterd. Heritage klinkt namelijk als een grote ode aan progressieve en jazzrock uit de jaren zeventig.

Het is een gedurfde stap om een succesvolle formule achter je te laten, maar toch klinkt Heritage onmiskenbaar als Opeth. De dreigende sfeer die Blackwater Park, Ghost Reveries en Watershed zo kenmerkt, sluimert nog steeds op de nieuwe plaat. Nummers als The Devils Orchard, I Feel The Dark, Nepenthe en Folklore zitten minstens zo geniaal in elkaar als de bekende krakers, zoals The Leper Affinity, Bleak, The Ghost Of Perdition en A Dirge For November. Het grote verschil is alleen dat de nummers op de nieuwe plaat door de bank genomen een stuk korter en meer tot de naakte essentie teruggebracht zijn. Ook de warme cleane vocalen van Åkerfeldt klinken weer als vertrouwd.

Heritage betekent ook de terugkeer van Steven Wilson (Porcupine Tree). Hij is niet zo nadrukkelijk aanwezig als op Blackwater Park, maar hij tekende wel voor de mix. Het warme en analoge geluid versterkt het typische zeventiger jaren sfeertje van de plaat.

Persoonlijk ben ik erg blij met de koerswijziging op Heritage, omdat naar mijn gevoel de rek er wel uit was na Watershed. Toch kan ik me ook voorstellen dat deze plaat niet “hard” genoeg is voor veel fans. Hoe dan ook, kan ik niks anders doen dan concluderen dat Heritage een heerlijke plaat geworden is waarmee ik fluitend de komende herfst in ga. Ik ben heel benieuwd of het bij een eenmalig uitstapje blijft of dat deze koerswijziging definitief is…

Releasedatum: 20-09-2011 | Label: Roadrunner Records | Website

Tracklist:
01. Heritage
02. The Devil’s Orchard
03. I Feel The Dark
04. Slither
05. Nepenthe
06. Haxprocess
07. Famine
08. The Lines In My Hand
09. Folklore
10. Marrow Of The Earth