Mastodon is zo langzamerhand een band die tot de buitencategorie van de metal gerekend kan worden. Met Remission (2002) en Leviathan (2004) had de band al een paar klassiekers op hun conto staan, maar met Crack The Skye (2009) werden pas echt alle registers open getrokken en leverden ze hun beste album tot nu toe af. Met The Hunter (2011) zijn Troy Sanders en co ondertussen toe aan hun vijfde studioalbum. Eens kijken of hun nieuwste telg zijn illustere voorganger kan doen vergeten..

Op The Hunter laten de heren van Mastodon de teugels danig vieren. Deze keer is er geen sprake van ingewikkelde concepten, lange nummers van minstens tien minuten met onvoorstelbaar veel lagen en andere muzikale grappen uit het grote boek der progressieve metalen. Drummer Brian Dailor noemde de muziek op The Hunter een superzware variant van Led Zeppelin en ik denk dat hij daarmee precies de spreekwoordelijke spijker op zijn kop slaat. Mastodon zoekt het experiment en combineert dat met de kenmerkende losse bluesy rockstijl van Robert Plant en co. Black Tongue, Curl Of The Burl, Stargasm en het titelnummer zijn hier uitstekende voorbeelden van.

Ondanks alle goede bedoelingen van de band, blijf ik The Hunter een vreemde bedoening vinden. De kortere nummers doen inderdaad aan Remission en Leviathan denken en op de kwaliteit van Octopus Has No Friends, Dry Bone Valley en Spectrelight valt weinig te dingen. De collectieve speelvreugde spat werkelijk van de plaat af. Toch heb ik het gevoel dat ik eerder naar een verzameling losse nummers zonder echte samenhang luister dan naar een doordachte en coherente plaat. Ook mis ik de verfijnde progressieve “feel” Crack The Skye en de “drive” die Leviathan en Blood Mountain tot zulke geweldige albums maakt.

Productioneel zit het wel snor met The Hunter, dankzij het kundige knoppenwerk van Mike Elizondo. Het warme geluid weerspiegelt de invloed van bands, zoals Marc Bolan/T-rex, The Allman Brothers en het eerdergenoemde Led Zeppelin.

The Hunter bezorgt me gemengde gevoelens. Aan de ene kant staan er prima nummers op en kan je het de band moeilijk kwalijk nemen dat ze het zichzelf deze keer wat makkelijker gemaakt hebben. Aan de andere kant valt deze plaat muzikaal en inhoudelijk gewoon tegen, zeker vergeleken met Crack The Skye en Blood Mountain. Troy Sanders en co kunnen gewoon veel meer dan ze op The Hunter laten horen. Volgende keer beter…

Releasedatum: 27-09-2011 | Label: Reprise Records | Website

Tracklist: 
01. Black Tongue
02. Curl Of The Burl
03. Blasteroid
04. Stargasm
05. Octopus Has No Friends
06. All The Heavy Lifting
07. The Hunter
08. Dry Bone Valley
09. Thickening
10. Creature Lives
11. Spectrelight
12. Bedazzled Fingernails
13. The Sparrow