Nee, geen Limburgse metal, maar metal uit Noorwegen. Na een aantal jaren besloten de heren symfonische black metal te gaan spelen en dat hebben ze al op zes studioalbums gedaan. Nu is het tijd voor een zevende album Phantasmagoria.
De band mag dan eenmansproject van Daemon zijn, maar dat is er nauwelijks van af te horen. Een angstige proloog klinkt waarna de black metal losbarst. Hoewel ik vaak nogal vrees voor een standaard satanistische sfeer, blijft dit bij Limbonic Art uit. Harde rauwe blastbeats, met een prima zang met de nodige melodie. Als jij had vertelt dat deze plaat uit 1993 kwam, had ik het geloofd.
Crypt of Bereavement weet mij zeker te boeien vanwege zijn snelheid. Het klinkt wat Immortal-achtig en dat is een goed teken. Hoewel sommige nummers wat rommelig overkomen, blijft Phantasmagoria mij boeien. Enig minpunt is dat de nummers wat op elkaar lijken, maar na een aantal luisterbeurten was ik in staat hier doorheen te prikken.
Phantasmagoria is een goede nieuwe plaat geworden die lekker dramatisch, symfonisch en lekker beukt. Black metal fans kunnen deze plaat zonder problemen waarderen. For sure!
Releasedatum: 19-07-2010 | Label: Candlelight Records | Myspace
Tracklist:
01. Prologue/ Phantasmagoria
02. Crypt of Bereavement
03. Curse of the Necromancer
04. Portal to the Unknown
05. Dark Winds
06. A World in Pandemonium
07. Flight of the Mind’s Eye
08. Apocalyptic Manifestation
09. Prophetic Dreams
10. The Burning Vortex
11. A Black Sphere of Serenity
12. Astral Projection

Toevoegen aan favorieten
Limbonic heeft in de verste verte niets met Limburg te maken *zucht*, beetje gekke non-vergelijking in het begin.
Het album klinkt erg anders dan zijn voorgangers. Heb je die voorgangers wel geluisterd? Waar is het symfonische terug te horen in de plaat?
Ik vind het een grote teleurstelling en het is weer een standaard black-metalalbum geworden.
…een beetje zwakke review hierboven.