Lantlôs is een van de meest interessante telgen van het post-black metal spectrum. De band bestaat in principe uit Herbst, Duits, multi-instrumentalist, componist en oprichter van de band, en Neige. Deze is ook wel bekend van de dromerige shoegaze/black metal band Alcest én van post-black metal fenomeen/eendagsvlieg Amesoeurs. Nu hebben beide bands vrij weinig met Lantlos van doen; Alcest is veel dromeriger van opzet, en al is de emotie die opgewekt wordt in Lantlôs enigszins vergelijkbaar op die van een aantal Amesoeurs tracks (ik denk dan vooral aan de nummers waaraan Neige zijn schrille, gepijnigde screams leent; deze zijn goddank onvergelijkbaar met zijn kenmerkende dromerige zang voor Alcest).

Herbst is volledig verantwoordelijk voor de muziek van dit ensemble en dat is vrij duidelijk: hij heeft met Agape een veel moeilijker te doordringen album uitgebracht dan de platen die Amesoeurs’ minimale discografie bevatten. Sterker nog: het is een plaat die voor ‘progressive’ standaards nog moeilijk te behappen is, het is er één ook een waarbij geduld loont. Met Agape laat Lantlôs enig vergelijkingsmateriaal ver achter zich, dit album is genre overschrijdend, en tegelijkertijd definiërend.

Intrauterin is de opener van deze cd, hiernaast kun je het artwork zien wat Herbst gemaakt heeft als visueel concept voor het nummer. Het met zijn dikke 9 minuten een zware pil. De eerste seconden zijn chaotisch, met distortion gelaagd over distortion en iets wat klinkt als feedback. Het is qua opzet vrij zwaar, en loom en zodra Neige begint te schreeuwen zou je het bijna doom kunnen noemen, minimalistische doom: want er vallen veel stiltes tussen de zwaar vallende noten. Dit is duidelijk een track van extremen want na die vallende noten gaat de muziek over in een lang uitgesponnen feedback gedeelte wat opgevolgd wordt door een gitaar intermezzo wat laag in de mix ligt en daardoor een buitenaardse sfeer krijgt. Het minimalistische aan deze track is doorgetrokken in de lyrics. Herbst heeft Intrauterin geschreven over een man die zich in zijn moeders baarmoeder bevindt en zó dicht bij haar wilt zijn dat hij zijn leven er voor opgeeft, in losse cellen degenereert, en van een aparte identiteit zijnde uiteindelijk opgaat in haar persoon: Take back every cell So I can remain in you Take back every cell So I can remain in you Deze transformatie wordt naarmate het nummer zijn einde vordert duidelijk. Neige’s smeekbede (zie hierboven), gecombineerd met Herbst’ compositie belichamen het beeld perfect, zeker als het nummer aan het einde aan intensiteit weer toeneemt. Een rode lijn in de vorm van het nihilisme wat van het nummer afdruipt blijft duidelijk, en daarom is dit nummer ondanks dat het twee, zelfs drie hele verschillende stijlen bevat tóch geheel.

Bliss is de meest ‘straightforward’ black metal track van de plaat. Desalniettemin bevat het dat.. ontastbare, bijna buitenwereldse gevoel wat Intrauterin ook opwekte en sluit het naadloos aan bij de rest van Agape. Vooral het spacy, ontzettend rustige intermezzo zorgt hiervoor.

Bloody Lips and Paper Skin bevat een prachtige gitaarriff die lieflijker aandoet dan de voorgaande nummers, toch is er een duisternis die onder de muziek ligt. Deze wordt echter pas tastbaar als naar de lyrics gekeken worden. Het nummer is tragisch: I see my face in your eyes Your shivering fingers, Your bloody lips In mine Etching kisses Fusing minds and body Into a disfigured siamese symbiosis You feel like memories is een mooie opvolging van dat nummer die het verdriet wat de hoofdpersoon van Bloody lips… door zijn verlies nog intensiever maakt. De jazzy passages passen er naadloos binnen en voelen pertinent niet raar aan; dit ondanks dat twee nummers hiervoor nog redelijk “recht door zee” black metal voorgeschoteld werd… ongelofelijk. Het laatste nummer, Eribo – I Collect the Stars blikt ook terug naar Bloody lips… wat betreft de gitaar gedreven melodie. Het lijkt bijna één lange passage.

De rode draad die door deze plaat lijkt te lopen is het gevoel van melancholiek, van verlies. De ene keer is het heel mooi, een verlangen om één te zijn (letterlijk) zoals op Intrauterin, ofwel een meer tragische kant zoals op Bloody Lips and Paper Skin evenals de twee daarop volgende nummers. Zowel de sublieme composities en teksten van Herbst hand alswel de gepijnigde vocalen van Neige dragen hier aan bij. De balans is op elk nummer perfect uitgewerkt en de verschillende onderdelen van elk nummer gaan naadloos in elkaar over. En, ondanks dat alle nummers niets minder dan indrukwekkend zijn vallen toch de twee voorgenoemde tracks op: Intrauterin en Bloody Lips and Paper Skin zijn mijns inziens net van een hoger kaliber dan de rest.

Het is praktisch onmogelijk om tijdens het luisteren naar deze plaat te ontkomen aan vergelijkingen met Neige’s euvre, onbewust leg je als luisteraar links naar dingen die je herkent uit zijn andere projecten, maar daarmee wordt Lantlôs, en vooral Herbst te kort gedaan. Agape is een diep spirituele, zwaar emotioneel beladen plaat die de grenzen van de post-black metal ontstijgt, en om die reden zwaar te behappen is in één keer. Dat, ondanks dat de plaat na pakweg een half uur afklokt! Dit is, en ik heb een hekel aan het woord, een grower die je als luisteraar langzamerhand dieper meetrekt in de muziek, en in het verhaal wat Herbst ermee wilt vertellen. Een van de meest interessante releases van dit jaar, verplichte kost voor liefhebbers van het post-black metal genre.

Oh, mocht je nog twijfelen: de plaat is in zijn geheel op Youtube te beluisteren.

Releasedatum: 29-10-2011 | Label: Lupus Lounge / Prophecy Productions | Website

Tracklist:
1. Intrauterin
2. Bliss
3. Bloody Lips And Paper Skin
4. You Feel Like Memories
5. Eribo – I Collect The Stars