“De Duitse Enslaved” is een veel gehoorde opmerking op last.fm als het de Duitse metalband Klabautamann aangaat. Enerzijds is het een aanzienlijk compliment, omdat Enslaved gezien wordt als een van de meest invloedrijke progressieve Black (en Viking) metal bands aller tijden, maar aan de andere kant doet het Klabautamann geen eer aan.
Ja, er zijn paralellen te vinden tussen beide bands, maar de twee lijken pertinent niet zo veel op elkaar als sommigen beweren. Klabautamann speelt een eigen blend van black metal, atmosferisch, overtuigend, absoluut progressief met een eigen soort riffing die tegen de jazz aanhangt. Het geluid is ongelofelijk herkenbaar, iemand die een beetje bekend is met de band herken het het uit duizenden.

De meest geprezen release van deze band tot aan vandaag de dag is Merkur (2009), de voorganger van The Old Chamber, wat eind 2011 uitgekomen is. Merkur werd binnen een selecte groep liefhebbers vrijwel meteen tot meesterwerk gebombardeerd, vanwege zijn experimentele, jazzy passages, geweldige riffs en sublieme composities. Dit album deed mij mezelf afvragen waarom Klabautamann nog niet bekender was bij een groter publiek, want dit album was werkelijk fenomenaal. In ieder geval, toen ik The Old Chamber in handen kreeg was de eerste vraag die bij mij naar boven kwam die éne oneerlijke vraag die altijd naar boven komt als de opvolger van een briljante release uitgegeven wordt: kan deze plaat de hoge verwachtingen die Merkur opwekten waarmaken?

Voordat de plaat uitgegeven werd, gaf de band al aan dat ze de knop een tikje terug gingen draaien wat betreft progressieve en experimentele elementen, en dat ze een meer ‘straightforward approach’ benaderd hadden. En, dat is niets minder dan waar. The Old Chamber is beduidend minder experimenteel dan zijn voorganger. Maar in alle eerlijkheid, als we kijken naar een ‘straightforward’ Klabautamann, impliceert dat álles behalve een recht-in-je-gezicht uitgeklede black metal aanpak. Er zijn nog genoeg elementen te vinden op deze plaat die niet zouden misstaan op Merkur. De riffing is nog steeds ietwat jazzy, en is dissonant, de drums zetten de snelheid vast op mid-tempo en zijn minder prominent aanwezig op vorige plaat, wat alle ruimte laat voor de gitaren. Op een gegeven moment, op het nummber Gloom bespeuren we zelfs wat folky invloeden als een viool mee begint te spelen, dit soort dingen (en zo ook de akoestische titel track The Old Chamber) zorgen ervoor dat dit alles behalve een doorsnee black metal plaat wordt, óf dat de plaat saai wordt.

Ik denk dat als je een liefhebber bent van progressieve black metal en je nog niet bekend bent met Klabautamann, je zéker iets mist! Mijns inziens is dit een van de meest interessante bands binnen het genre die nog steeds een bepaalde agressie, een kilheid in hun muziek vasthouden die altijd gepaard zou moeten gaan met black metal, ongeacht hoe experimenteel de muziek ook is. The Old Chamber is wat dit betreft pertinent geen uitzondering op de rest van de discografie.

En nee, ondanks dat The Old Chamber misschien inderdaad niet zo goed is als zijn voorganger (of in ieder geval: vooral anders) is het wel degelijk een hele sterke plaat, en daarom denk ik dat het een beetje oneerlijk is om hem te beoordelen op de kwaliteit van zijn voorganger, in plaats van het te zien als een op zichzelf staand product, of een kunst stuk. De plaat past binnen de rest van de toch al indrukwekkende discografie van Klabautamann, ook al is hij meer recht voor z’n raap dan ik verwacht of gehoopt had. Toegegeven, een aantal van de nuances die Merkur zijn kracht gaven zijn verloren gegaan op The Old Chamber, desalniettemin is het een erg solide plaat met een aantal hele mooie momenten, prachtig uitgesponnen mid-tempo melodieën en overtuigende vocalen. Zijn enige échte minpunt ligt in die voorganger die al meerdere malen genoemd is, die voorganger plaatst een schaduw over deze plaat waar Klabautamann –hopelijk- met de volgende release uit kan stappen, want dat verdienen ze zonder meer.

Releasedatum: 22-11-2011 | Label: Zeitgeister Music | Website

Tracklist:
1. Mary’s Abbey
2. Bog Spawn
3. Dead Marshes
4. The Crown of the Wild
5. Gloom
6. The Old Chamber
7. Death’s Canvas
8. The Maze
9. Black Rain
10. The Dying Night