De symphonic metal band Kamelot wist me pas te boeien bij ‘The Black Halo’ en ‘Ghost Opera.’ Daarvoor wist het me niet in mijn greep te houden. Maar als de laatste twee albums al zó overweldigend zijn, hoe zal het achtste album het doen onder fans als ik? Zal het een nieuwe generatie aanspreken? Zal het ook opvallen naast alle andere toppers van september? Die vragen zullen snel genoeg beantwoord worden met Poetry For The Poisoned.

Het eerste nummer verwelkomt me weer in het overweldigende Kamelot-sfeertje. Je hoort meteen aan de sound dat het weer zover is. Maar sommige stukjes voelen wat onhandig aan. In ieder geval kunnen de vocals en dromerige keyboards me bijna niet tegenvallen. Qua gitaar, bas en drums vond ik de twee vorige albums toch iets beter. De hardere liedjes hebben verrukkelijke refreinen en intro’s. Maar de rest van die liedjes voelen een beetje leeg aan. Waarbij ik bij ‘The Black Halo’ en ‘Ghost Opera’ heel het album lang mee ‘headbangde’, houd dit album me rustiger. Dit album moet het vooral hebben van de liedjes met de vocals en keyboards alleen. Want god, die zijn zó mooi!

Toen kwam ik langs een liedje genaamd House On The Hill. Dit is een duet met Simone Simmons (Epica) wat echt een hitgehalte heeft. Dit is het tweede magische duet tussen de twee vocalisten. (The Haunting)Maar ik prefereer de vorige hit, wat tot nu toe ook qua albums geld.

Maar dan komt een magische tweede helft vanaf Seal Of Woven Years. Wat een comeback! Na dit heerlijke nummer kunnen we ons opmaken voor een vierdelige serie van het album. Het is een groot gedicht, gerelateerd naar de naam van het album. Het raakt me echt. Van iets hardere gedeelten en prachtige stukken muziek. In deel II en III horen we ook weer Simone terug met weer een mooie rol, zelfs een betere dan in House On The Hill. En bovendien verlopen de nummers mooi zonder dat er abrupt een heel ander stuk komt. Ik raad iedereen aan dit gedicht in ieder geval een keertje te luisteren. Maar na dit prachtstuk vinden we weer een mooi nummer terug. Het officiële laatste nummer Once Upon A Time maakt het weer waar zoals alleen Kamelot dat kan. Zelfs het bonusnummer laat me allesbehalve koud.

En potjandosie, Kamelot is back! Ik had het al gedacht voordat ik deze plaat ging luisteren, maar na de eerste acht nummers was de hoop al snel verdwenen. Maar dan komen ze weer terug met zes (+1 van bonusnummer) prachtnummers. De sound van Kamelot is altijd perfect als de vocals en het keyboard het meest opvallen en de bas wat teruggeschroefd word. Dit is dus niet het geval in de eerste paar nummers, die onvergefelijk zijn qua Kamelot kwaliteit. En dit album komt uit tussen alle september-toppers, dus ik vraag me af of ook de verkoop zal stijgen, want ik kwam erachter dat het album klaar was op de releasedatum. Hierdoor zal er geen nieuwe hoop met fans komen. Maar alsnog is dit weer een heerlijk album voor de fans van de vier mannen uit Amerika en Noorwegen. Ze doen wat van iedereen verwacht werd, maar het kan nog altijd beter.

Releasedatum: 10-09-2010 | Label: EarMusic records | Myspace

Tracklist:
1.    The Great Pandemonium
2.    If Tomorrow Came
3.    Dear Editor
4.    The Zodiac
5.    Hunter’s Season
6.    House On The Hill
7.    Necropolis
8.    My Train Of Thoughts
9.    Seal Of Woven Years
10. Pt I. Incubus
11.  Pt II. So Long
12.  Pt III. All Is Over
13.  Pt IV. Dessection
14.  Once Upon A Time
15.  Thespian Drama (bonus song)