Insomnium is al jaren een begrip binnen het progressieve melodische death metal genre en heeft een rijke discografie. Na hun start in 1997 kwamen er in hoog tempo albums uit. Keer op keer was het raak en wist de band een zeer overtuigende maar vooral eigen sound neer te zetten. Na hun recentste werk Across The Dark is een nieuw album iets wat te verwachten viel. Om ons lekker te maken werd een nieuwe single (Weather The Storm) opgenomen samen met frontman Mikael Stanne van Dark Tranquility die, vreemd genoeg, niet op dit nieuwe album is terug te vinden.

One For Sorrow is het zesde album van de Finse band en is gebaseerd op een traditioneel kinderrijmpje (One For Sorrow). Dit rijmpje gaat over Eksters hetgeen we ook op het artwork terugzien. One For Sorrow bevat tien regels en het album dus ook tien nummers die bij elkaar een dikke vijftig minuten klokken.

De zon komt op en de eerste zonnestralen komen te voorschijn. Langzaam verdwijnen en wolken en langzaam splijt de hemel open en laat Insomnium haar bekende melodische metal horen. Dit alles ondersteund door een diepe grunt zoals alleen Niilo Sevänen ze kan produceren. One For Sorrow is geopend en we horen een prachtige mix tussen harde death metal stukken , progressieve metal en akoestische interrupties die het album mooi opdelen. Vanaf het down-tempo zwaar melodische Through the Shadows is het duidelijk dat het niveau (en agressie) flink is opgekrikt verleken met ouder materiaal. Hiervan is Only One Who Waits een perfect voorbeeld waarbij Insomnium op het begin mokerharde agressieve death metal laat horen die later overvloeit in hoogwaardige melodische progressieve metal.  We horen cleane vocalen die synchroon worden gezongen met de grunts. Bij Across The Dark kwam dit al aan de orde maar op One For Sorrow gaat dit nog een stapje verder. Dit wordt verder uitgediept waardoor er meer dynamiek bestaat op deze nieuwe schijf. Een voorbeeld van deze verrassende dynamiek is dat ook dit album weer rustpunten bevat. Zo komt het prachtige instrumentale en tevens dromerige Decoherence voorbij. Hiermee laat Insomnium duidelijk haar gevoelige en musicerende kracht horen die de band zo authentiek maakt. Rustige drums, oorstrelend akoestisch gitaarwerk ondersteund door emotionele keyboardpartijen. Er zit een logische opbouw in het album en er wordt een verhaal vertelt. Het is knap om dit over te laten komen in je muziek maar Insomnium flikt het ‘m gewoon weer wel.

Het allergrootste minpunt van dit nieuwste werk is dat er gekozen wordt voor een veilig geluid. Behalve op vocaal gebied wordt er weinig tot niet geëxperimenteerd. Muziektechnisch zit het enorm snor en de heren bewijzen wederom dat ze nog steeds kwaliteit kunnen afleveren. Als je na vijf albums nog steeds nummers als Song of the Blackest Bird, Unsung en Regain the Fire kunt uitbrengen beschik je over flink talent en dat is ook wat duidelijk hoorbaar is op One For Sorrow. Interessant concept, goed uitgewerkt tot een waanzinnig eindproduct. Je wil Insomnium en krijgt Insomnium. Wat wil je nog meer?

Releasedatum: 12-10-2011 | Label: Century Media Records | Facebook

Tracklist:
01. Inertia
02. Through The Shadows
03. Song Of The Blackest Bird
04. Only One Who Waits
05. Unsung
06. Every Hour Wounds
07. Decoherence
08. Lay The Ghost To Rest
09. Regain The Fire
10. One For Sorrow