Na Coulours komt Between the Buried and Me met hun nieuwste meesterwerk: The Great Misdirect. Op hun 6e plaat kun je genieten van rRuim 60 minuten progressieve metalcore.

Deze band weet mij altijd weer te boeien, omdat ze perfect evenwicht weten te brengen tussen rust en agressie.

Zo merken we dat al meteen bij Mirrors. Een schitterend stuk dat heel sterk in elkaar steekt. De drums zitten technisch goed in elkaar, er word goed gebruik gemaakt van rustige gitaren, akkoestische gitaren en de baslijn in dit nummer is werkelijk van uitmuntende kwaliteit.

Dan krijgen we het ware gezicht van Between the Buried and Me te zien. Obfuscation windt er geen doekjes om. Meteen al technische melodische riffs. In het begin klinkt het allemaal wat rommelig, vooral als je nog nooit of weinig naar deze band geluisterd hebt. Pas na één minuut begint er langzaam meer duidelijkheid in te komen. Dit nummer vind ik al geweldig, en we hebben nog ruim 55 minuten te gaan.

Disease,Injury,Madness deed mij heel erg denken aan (B) The Decade Of Statues van Colors uit 2007, wat natuurlijk een zwaar positief gegeven is. Bij dit nummer hoor je waar ik het in het begin over had: het evenwicht tussen agressie en rust. Het nummer knalt er meteen in, maar na 3 minuten komt er een heerlijk rustig stuk dat hier perfect bijpast. Het nummer klinkt lekker door, maar vooral het einde van dit nummer spreekt mij aan. Een heus kinderkoor is te horen die vrolijk alsof er niets aan de hand is ‘lalalala’ zingt waarna ze de boel afsluiten waarmee Disease,Injury,Madness begonnen is.

Hoor ik nou een Honkey-Tonkey piano met een soort reggae-drum? Ja! A Feed from Cloud Mountain verrast me, maar overtuigt me toch weer dat de heren van Between the Buried and Me het nog in zich hebben. Dit nummer bevat alles: vrolijkheid, agressie, rust, brute metalcore stukken en technisch pefect uitgevoerde gitaarriffs die bewijzen dat de bandleden hun instrument bijzonder goed meester zijn.

Desert of a Song bevat uitsluitend clean vocals. Dit nummer ‘breekt’ een beetje en kan gezien worden als een rustpunt. Het is niet zoals bij vele albums een ‘vuller’, maar ook dit nummer is van hoge kwaliteit. Het heeft wat weg van Classic rock, want ik hoor het al zo voorbij komen bij Arrow.

Er wordt afgesloten met het 18 minuut-durende Swim to the Moon. Eigenlijk is dit nummer niet goed met woorden te beschrijven. Het gevoel van dit nummer moet je toch echt zelf ervaren. Je gaat op reis en onderweg kom je alles tegen wat je kunt bedenken: Aziatische invloeden tot een Hammond orgel. Alles zit erin.

Hoewel ik het al hoopte levert Between the Buried and Me wéér een prachtalbum af. Fans van progressieve metalcore moeten dit zeker waarderen en zullen hier zeker weten veel plezier van hebben.

Releasedatum: 27-10-2009 | Label: Victory

Tracklist:
1. Mirrors
2. Obfuscation
3. Disease, Injury, Madness
4. Fossil Genera – A Feed from Cloud Mountain
5. Desert of Song
6. Swim to the Moon